środa, 1 lipca 2015

"Moje pory roku" - Laura Jurga



                 
Jako osoba z mózgowym porażeniem dziecięcym na taką książkę czekałam od dawna. Laura Izabela Jurga napisała autobiografię, ale czytając, miałam wrażenie, że to MOJA biografia. Wreszcie ktoś nazwał emocje, uczucia, które ciężko było mi wytłumaczyć otoczeniu. Te same ograniczenia, radość przy przekraczaniu barier, potrzeba akceptacji…

Laura Jurga urodziła się z czterokończynowym niedowładem. Od pierwszych dni życia jest poddawana rehabilitacji. Niepełnosprawność nie przeszkodziła jej  w realizacji marzeń. Skończyła studia, kupiła mieszkanie, a obecnie przygotowuje się do obrony pracy doktorskiej. Zawsze otoczona gronem oddanych przyjaciół. Dużo podróżowała, szczególnie do Włoch, które stały się miejscem jej spotkania z Janem Pawłem II – niezwykle ważną dla niej Osobą . To tam poznała mnóstwo nowych ludzi, podjęła pracę w wolontariacie, która uświadomiła jej, że pewnych słabości się nie przeskoczy… Podziwiam ją za te podróże, za wiarę w swoje możliwości. Sama nie miałam odwagi podjąć studiów w Warszawie oddalonej nieco ponad dwieście kilometrów od rodzinnego miasteczka, a ona? Wyjechała do pięknej Italii, by spełniać marzenia. Nie wstydziła się powiedzieć, że nie da rady i wrócić do Polski.

Nieodłącznym elementem walki z trudną, dla osoby z niepełnosprawnością, codziennością stała się wiara. Autorka całkowicie zawierzyła się Bogu.  Świadoma swej małości wobec Niego, nie może wyrazić słowami wdzięczności za otrzymane łaski. Opisuje swoje spotkania z wyżej wspomnianym Ojcem Świętym, a także moment oglądania Całunu Turyńskiego. Jej postawa – ogromna pokora wobec Bożego planu i całkowita ufność przypomina mi biblijnego Hioba, który ani na chwilę nie zwątpił, że Pan jest z nim.   
                
Laury Jurgi nie ominęły tragiczne wydarzenia. Siostrzeniec, z którym mimo różnicy wieku,  doskonale się dogadywała, zginął w wypadku samochodowym, a kłopoty finansowe zmusiły rodzinę do przeprowadzki z przestronnego domu do ciasnego mieszkania w stolicy. Każde z tych doświadczeń, choć trudne, były kolejną lekcją życia dla autorki. Wiele osób załamałoby się. Ona pozostała silna.

Moje pory roku to nie tylko autobiografia. To także w głos w sprawie wyrównywania szans (mimo powszechnej opinii, to wciąż trwający proces, mam wrażenie, że Polska dopiero teraz rozpoczęła jego realizację), postawy polityków i społeczeństwa wobec osób z niepełnosprawnością. Laura Jurga otwarcie pisze o trudnościach ze znalezieniem, a potem utrzymaniem pracy, brakiem wsparcia ze strony pracodawców, np. zapewnieniem transportu zimą. Zwraca uwagę na bariery architektoniczne, które są nie tylko w starych budynkach, ale pojawiają się także i w tych nowszych.  Podkreśla różnicę między tolerancją a akceptacją. Odnosi się także do świeżej w środowisku sprawy – protestu rodziców dzieci niepełnosprawnych w sejmie.

Książkę, podzieloną nie na rozdziały, a właśnie na tytułowe pory roku, czyta się jednym tchem. O sprawach trudnych, niedotykających każdego, autorka napisała prostym, zrozumiałym językiem. Całości dopełnia optymistycznie nastrajająca czytelnika okładka.

Moje pory roku powinny przeczytać nie tylko osoby z niepełnosprawnością, ale również  ich bliscy. To książka dla wszystkich - uczy miłości, akceptacji, nadziei i siły w pokonywaniu słabości. Opisuje heroiczną walkę o to, by każdego dnia było lepiej. Ja taką walkę toczę od ponad dwudziestu lat. I dziękuję autorce za ten jakże cenny i piękny głos w sprawie niepełnosprawności!



(recenzja była publikowana w "Magazynie Obsesje")

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dziękuję za przeczytanie recenzji i Twój komentarz. Zapraszam ponownie :)